«Αποκεντρωθείτε!» μας έλεγαν… (ΕΠΑΡΧΙΑ 2013)

Ο τίτλος αποτελεί παράφραση της στερεότυπης φράσης
μεταξύ των λεγεωναρίων, μετά από ξυλοφόρτωμα
απ’ τους Γαλάτες:
«Καταταχτείτε!, μας έλεγαν…»

«Αποκεντρωθείτε!»,μας έλεγαν και μας έταζαν λαγούς με πετραχήλια.
Παρατήστε το ζεστό καναπεδάκι σας στην Αθήνα και ξεχυθείτε στα χωριά και τις κωμοπόλεις της επαρχίας!
Να ξεφρακάρει το κλεινόν άστυ, βρε αδερφέ, και να υπάρξει ισόρροπη ανάπτυξη στη χώρα μας. Κι εμείς, το καλό σας κράτος, θα σας δώσουμε κάποια κίνητραγια να πάτε να ξαναγεμίσετε την επαρχία μας!
Και πράγματι έτσι είναι, μέχρι τη στιγμή που μιλάμε.
Όσοι μένουν και δραστηριοποιούνται επαγγελματικά σε οικισμούς κάτω των 2000 κατοίκων, απαλλάσσονται από την υποχρέωση να πληρώνουν ΤΕΒΕ (καλά ντε, ΟΑΕΕ) και υπάγονται αυτομάτως στον ΟΓΑ.

Γιατί συμβαίνει αυτό;
Διότι σου λέει η λογική «αν πας εσύ να ανοίξεις ένα κατάστημα ρούχων σ’ ένα χωριό, τότε δεν μπορείς να προσδοκάς σε έσοδα ανάλογα ενός αντίστοιχου μαγαζιού στην πόλη».
Αν στην πόλη έχεις μια εν δυνάμει πελατεία 5-10-30 χιλιάδων ατόμων, στο χωριό ο αντίστοιχος αριθμός πέφτει στα 500 με 800 άτομα. Επομένως, είναι λογικό να μην μπορεις να πληρώσεις την εισφορά του ΟΑΕΕ.

Απ’ την άλλη μεριά, ο στόχος της αποκέντρωσης έχει εδώ και δεκαετίες τεθεί και γι’ αυτό το μέτρο της απαλλαγής από το δυσβάσταχτο βάρος της εισφοράς του ΟΑΕΕ λειτουργεί σαν κίνητρο να φύγει κάποιος απ’ την πόλη και να πάει να ξαναζωντανέψει την επαρχία και δη τις μικρότερες περιοχές.

Ο καφετζής του χωριού θα πληρώνει πάνω από 200 ευρώ το μήνα
(από τα τεράστια έσοδά του) στον ΟΑΕΕ! Λογικό…

Αυτά ισχύουν έως τώρα.
Η αγαπητή μας κυβέρνηση των ελεεινών αποβρασμάτων της πολιτικής μας ζωής, όμως, διαπίστωσε… οικονομικό κενό στα ταμεία!
Και τι αποφάσισε μεταξύ άλλων;
Μα την κατάργηση του προλεχθέντος μέτρου και την υπαγωγή όλων όσοι δραστηριοποιούνται σε μικρούς οικισμούς της επικράτειας (πλην αγροτοκτηνοτρόφων) στον ΟΑΕΕ.
Όπερ σημαίνει πως από κει που η ασφαλιστική εισφορά στον ΟΓΑ, με τις πρόσφατες προσαυξήσεις, αγγίζει στο κατώτατο επίπεδο τα 400 περίπου ευρώ το εξάμηνο, τώρα με την αλλαγή που επαγγέλλεται η κυβέρνησή μας, η αντίστοιχη κατώτατη εισφορά στον ΟΑΕΕ θα αγγίζει τα 1300 ευρώ το εξάμηνο!
Δηλαδή μιλάμε για σχεδόν 1000 ευρώ παραπάνω το εξάμηνο!

Ή, αν το πάρουμε κατά μήνα, από τα 70 περίπου ευρώ που πληρώνει ένας επαγγελματίας σ’ ένα χωριό, θα κληθεί τώρα να πληρώνει κάτι παραπάνω από 200!
Και όλα αυτά βέβαια στο κατώτατο επίπεδο, καθώς και στον ΟΓΑ και στον ΟΑΕΕ με τα χρόνια αυξάνεται η εισφορά.

Από τα 70 στα 200 ευρώ!
Υποθέτει λοιπόν η κυβέρνησή μας πως ένας εργαζόμενος μιας μικρής επαρχίας είναι σε θέση να πληρώνει το 2014 πάνω από 100 ευρώ παραπάνω το μήνα σε σχέση με το 2013!

Η ερήμωση της επαρχίας παραπάνω από βέβαιη!

Και, αν κάποιος κακοπροαίρετος ρωτήσει «μα γιατί να υπάρχει τέτοια ανισορροπία μεταξύ πόλεων και υπαίθρου;», η απάντησή μου, πέραν των παραπάνω, είναι ότι στην επαρχία δεν υπάρχει καμία απολύτως υγειονομική κάλυψη, για να υπάρχει ισότητα στην εισφορά.
Τα περισσότερα μέρη της υπαίθρου εξυπηρετούνται από ένα νοσοκομείο, το οποίο βρίσκεται φυσικά στην πρωτεύουσα του νομού.
Τα κατά τόπους κέντρα υγείας δεν μπορούν να αναλάβουν σοβαρά περιστατικά, λόγω έλλειψης μηχανημάτων, γιατρών και λοιπών εγκαταστάσεων και επομένως, αν σου συμβεί κάτι σοβαρό, πρέπει να κάνεις 30, 40 ή και 50 χιλιόμετρα κακοτράχαλων δρόμων, για να φτάσεις στο νοσοκομείο να σου παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες.
Φασκελοκουκούλωσ’τα δηλαδή… κι αν έχεις τύχη διάβαινε!

Τα ασθενοφόρα, δε, που καλύπτουν αυτές τις περιοχές είναι ένα ανά νομό και φυσικά μέχρι να ξεκινήσουν από την πρωτεύουσα, να πάνε να παραλάβουν τον ασθενή και να επιστρέψουν στο νοσοκομείο, χρειάζονται τουλάχιστον μία ώρα.
Παραπάνω από μία ώρα -στην καλύτερη περίπτωση- για να φτάσεις στο νοσοκομείο!
Να φτάσεις απλά!Αν θα φτάσεις ζωντανός; Αυτό είναι ένα άλλο ερώτημα…

Άρα, ακόμη και στον κακοπροαίρετο, που δεν τον αγγίζουν τα περί αποκέντρωσης και τα περί μικρής αγοράς, η απάντηση είναι πως, εκτός των άλλων, δεν υπάρχει ίση υγειονομική κάλυψη ανάμεσα στον κάτοικο της πόλης και στον κάτοικο της υπαίθρου.

Αλλά, είπαμε, ή κυβέρνησή μας αναλαμβάνει πάντα το ρόλο του κακοπροαίρετου και κάνει πως δεν ξέρει, πως δεν καταλαβαίνει.
Το ότι με αυτό το μέτρο θα συντριβεί ολοκληρωτικά η επαρχία, η κυβέρνηση το ξέρει.
Αλλά μάλλον δεν την ενδιαφέρει πια. Δεν την ενδιαφέρει ούτε η ψήφος αυτών των ανθρώπων.
Πλέον έχει αποφασίσει πως αν πάρει, ό,τι πάρει, θα το πάρει όχι με παροχές, αλλά με τρομοκρατία.

Εικόνες εγκατάλειψης, σύντομα στις οθόνες σας!

Και οι επικλήσεις στην αποκέντρωση αποδείχθηκαν μούφες.
«Αποκεντρωθείτε!» μας έλεγαν, μα δεν είχαν υπολογίσει το κόστος.
Μάλλον θα κοστίζουμε λιγότερο αν γυρίσουμε στην Αθήνα και τρώμε απ’ τα σκουπίδια και κοιμόμαστε στα παγκάκια.
Ώσπου να διαπιστώσουν πως γεμίσαν και τα παγκάκια και να μας διώξουν κι από κει.
Κι αν οι ίδιοι σιχαίνονται να μας ακουμπήσουν, έτσι λερωμένοι που θα ‘μαστε, ξέρουν αυτοί τι θα κάνουν.
Θα στείλουν τη Χρυσή Αυγή να κάνει, ως είθισται, τη βρώμικη δουλειά αντ΄αυτών.
Μπορεί να ‘χουμε μαυρίσει απ’την πείνα -κι απ’το κακό μας- και να μοιάζουμε με«πάκηδες», εξάλλου…

Έριξαν το «τυράκι» με τη φορολόγηση της στάνης και του κοτετσιού -που ήταν προαποφασισμένο να την πάρουν πίσω- για να επικεντρωθεί εκεί η αντιπολιτευτική κριτική, αφού είναι και πιασάρικο τηλε-λαϊκιστικά το θέμα, κι έτσι δεν είδαν οι πολλοί τηφάκα, δηλαδή την εξόντωση 60.000 επαγγελματιών που δραστηροποιούνται σε μικρούς οικισμούς της επαρχίας και πλέον με το επιπλέον βάρος της δυσβάσταχτης εισφοράς του ΟΑΕΕ οδηγούνται με μαθηματική ακρίβεια στην ανεργία.

Και φυσικά η επαρχία οδηγείται στην ερήμωσή της.
Δε μιλάμε για εναν και δυο. Μιλάμε για 60.000 ανθρώπους!
Άνθρωποι που δεν μπορούν, εκ των πραγμάτων, να εισπράξουν πάνω από 500-600 ευρώ το μήνα ως τζίρο, θα κληθούν με τα νέα μέτρα, πέραν όλων των άλλων εξόδων, φόρων και εισφορών, να πληρώνουν και το 1/3 του ανύπαρκτου τζίρου τους στον ΟΑΕΕ!
Καφετζήδες, κρεοπώλες, εσωρουχάδες, κομμώτριες, σιδεράδες, μηχανικοί, γιατροί, ανθοπώλες, μπακάληδες, περιπτεράδες, γεωπόνοι, ηλεκτρολόγοι, υδραυλικοί… όλοι στην ανεργία!
Λουκέτα παντού!

«Αποκεντρωθείτε!» μας έλεγαν, μα τώρα, αντί να μας αποκεντρώσουν, μας αποτελειώνουν.

ΕΠΑΡΧΙΑ
(Νίκος Παπάζογλου)
{…}Μ’ ένα παραπαίδι μοιάζεις
απ’ τη γρίλια σαν κοιτάζεις
ό, τι σού χτυπάει στο μάτι
κι αν μπορείς να κλέψεις κάτι
Μα η Αθήνα δε χαρίζει
κι η Ευρώπη φοβερίζει{…}

28η Οκτωβρίου! Μικρές Αλήθειες!

Το κείμενο που ακολουθεί είναι υποκειμενικές αλήθειες που μου έχουν γίνει κτήμα λόγο τις αγάπης μου στο να διαβάζω ιστορία από όλες τις πλευρές:

1.ΟΧΙ

Ο δικτάτορας Μεταξάς αν και γερμανόφιλος σε όλη τη διάρκεια της ζωής του ,δε δύναται να μην ακολουθήσει το αγγλόφιλο παλάτι στον πόλεμο. Αυτό τον έφερε στην εξουσία και παρ’ όλες τις προσπάθειες να δημιουργήσει ο ίδιος ένα ισχυρό φασιστικό καθεστώς και να αποκτήσει δικά του ερείσματα στο λαό, δεν μπορούμε να πούμε ότι το 1940 τα είχε καταφέρει,άρα ήταν αναγκασμένος να ακολουθήσει την Αγγλία στον πόλεμο, αν και ίδιος θα προτιμούσε την ουδετερότητα,αφού τα ίδια πίστευε για την Ελλάδα και στον πρώτο πόλεμο!Οφείλουμε να πούμε ότι είχε κάνει μια σχετική προετοιμασία για τον πόλεμο που ερχόταν, εξάλλου το στρατιωτικό μυαλό του ήταν αναγνωρισμένο και από εχθρούς και από φίλους. Κάτω από αυτές τις συνθήκες το περιβόητο »άρα έχουμε πόλεμο» που είναι η απάντηση του εκείνο το πρωινό στον ιταλό πρέσβη είναι μονόδρομος.

2. Πόλεμος

Στρατιωτικά θεωρώ οτι τόσο ο τόπος άλλα κυρίως ο χρόνος τις ιταλικής επίθεσης είναι ο λόγος που δεν πέτυχε η επίθεση. Είναι αδιαπραγμάτευτο πως αν αυτή γινόταν ένα μήνα πριν ,αρχική σχεδίαση,οι Ιταλοί θα είχαν νικήσει. Αλλά ο φόβος της κοπής των θαλασσίων οδών ανεφοδιασμού από το αγγλικό ναυτικό απαιτούσε τη μέγιστη προετοιμασία επί αλβανικού εδάφους ,ένας φόβος που εύκολα γίνεται αντιληπτός αν σκεφτείς τι κατάφεραν τα παλαιότατα ελληνικά υποβρύχια.

Ο Μουσολίνι και οι επιτελείς τους πίστευαν κι εν μέρει είχαν δίκιο πως αν κέρδιζαν της πρώτες μάχες,καταλήψεις Ιωαννίνων,Μετσόβου, θα γινόταν βενιζελικό πραξικόπημα  ενάντια σε Μεταξά –Γεώργιο βγάζοντας τη χώρα από την αγγλική επιρροή. Οδηγώντας την αν όχι στον Άξονα σίγουρα στην ουδετερότητα.

Οι άριστα τόσο σε εξοπλισμό όσο και σε εκπαίδευση ιταλικές Μεραρχίες όμως βρέθηκαν απέναντι σε έναν εχθρό που δεν τον ανέμεναν και δε μιλάω για τον καιρό ή την απουσία δρόμων(η μεραρχία Τζούλια ήταν αλπινιστές και πολέμησε γενναία και με αυταπάρνηση) μιλάω για τους κρήτες και τους ορεσίβιους κάτοικους της Πίνδου που βρήκαν απέναντι τους και αποτελούσαν το μεγαλύτερο μέρος της ΧΙΙΙ Μεραρχίας και ενός φωτισμένου διοικητού του Αντι/γου Κατσιμήτρου  που πήγε κόντρα στις διαταγές ,για άμυνα εντός του ελληνικού εδάφους μέχρι αφίξεως της εφεδρείας,αποφασιζοντας άμυνα στη γραμμή των συνόρων. Τώρα για το ποιος ήταν »ορεσίβιος» της Πίνδου ή της Κρήτης το 40 ρωτήστε τους παππούδες σας. Άνθρωποι σκληροτράχηλοι ,ελεύθεροι και γνώστες της δυσκολίας το να ζεις με κακουχίες αφού η ζωή τους στα χωριά δεν διέφερε και τόσο!

Νικη?

Η ΧΙΙΙ μεραρχία κατάφερε να σταματήσει τους Ιταλούς πολεμώντας πραγματικά ηρωικά ,έτσι ώστε δυο βδομάδες μετά το μέτωπο είχε σχεδόν την ίδια γραμμή με τα σύνορα,εκτός του αριστερού άκρου. Τότε ενισχυμένο ΤΣΔΜ* επιτέθηκε στο βόρειο άκρο με στόχο τη Κορυτσά την οποία κατέλαβε στις 21/11 και ενώ τόσο η στρατιωτική λογική όσο και η αρχικές διαταγές λέγαν πως έπρεπε να κινηθεί γρήγορα στη γραμμή Κορυτσά-Μπερατι-Αυλώνας για να κυκλώσει τους Ιταλούς ανεξήγητα οι τελικές διαταγές είναι να περιμένει την αντεπίθεση όλης της στρατιάς με αποτέλεσμα,απώλειας του αρχικού αιφνιδιασμού και ο ελληνικός στρατός να πολεμά βαθιά στα αλβανικά βουνά σε γραμμή μετώπου κυνηγώντας στη πραγματικότητα τους σωστά συμπτυχθέντες  Ιταλούς.(το λάθος της Μ.Ασιας ξαναγίνεται).Έτσι ενώ ο στρατός μας δεν αντιμετωπίζει παρά σχετικά μικρές ιταλικές δυνάμεις , βρίσκει μπροστά του την αδυναμία ανεφοδιασμού ,την πεινά,τη ψείρα και τον ακραίο χειμώνα των βουνών της Πίνδου αναγκασμένος να σταματήσει στην τελική γραμμή μετώπου  Πογραδετσ-Μοσχοπολις-Τεπελένι-Χιμάρα. Στη ουσία εγκλωβισμένος καθώς δεν μπορεί να κινηθεί ούτε μπροστά ούτε πίσω, ειδικά αν κατέρρεε το αδύναμο κέντρο οι Ιταλοί πιθανά θα έφταναν στα Γιάννενα σε 2-4 μέρες. Δεν είναι τυχαίο πως εκεί έγινε η επίθεση του Μαρτίου από τους Ιταλούς απλώς πάλι η τύχη τους έφερε ενάντια στο 5ο Σύνταγμα Πεζικού Τρικάλων(ορεσίβιοι από την Πίνδο) και ένα πραγματικό ήρωα τον Συνταγματάρχη Κασλά**.

Αλλά όπως συμβαίνει συνήθως σε αυτή τη χώρα την πολεμική αρετή και αυταπάρνηση του έλληνα στρατιώτη την υποσκάπτει η ίδια η ηγεσία του***.Η ηττοπάθεια της ηγεσίας είχε ως αποτέλεσμα πρώτα να μην πετύχει πλήρως η αντεπίθεση 14/11-6/1/41 και δεύτερο να μην γίνει προετοιμασμένα και γρήγορα μετά το τέλος ή και πριν της ιταλικής ‘’εαρινής επίθεσης ‘’η σύμπτυξη του μετώπου στη γραμμή Χιμάρα –Αργυρόκαστρο-Κορυτσα-Γράμμος –Σμόλικας-Χάσια-Όλυμπος  για την αντιμετώπιση του απερχόμενου γερμανικού κινδύνου που ήταν αδιαμφισβήτητο οτι θα ερχόταν τόσο από τη συμμαχία της Βουλγαρίας με τον Άξονα όσο και από τη αποστολή από τον Τσόρτσιλ εκστρατευτικού σώματος.

Όλα αυτά οδήγησαν στην κατάρρευση ,πάρα την ηρωική αντίσταση στο Μπέλες****,με αποτέλεσμα οι Γερμανοί-Ιταλοί να μπουν στη χώρα σε 20 μέρες και ο λαός που έχυσε το αίμα του να βρεθεί σκλάβος κάτω από τριπλή κατοχή την ώρα που η ηγεσία του είτε έτρεχε να πάρει αξιώματα από τους κατακτητές είτε έφευγε πανικόβλητη για την Αίγυπτο.

Υγ. Τόσο η μάχες του 40-41 όσο και η αντίσταση 42-44 αποτελούν νίκες του απλού λαού και φωτισμένων χαμηλόβαθμων αξιωματικών. Ούτε του Μεταξά ,ούτε του Παπάγου και πολύ περισσότερο ούτε του βασιλέα !

Υγ2. Ένα πολύ καλό βιβλίο είναι το »Εποποιία και Κατάρρευση» από τη σειρά »φοβερά ντοκουμέντα».

*ΤΣΔΜ (Τμήμα Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας)

**http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%9A%CE%B1%CF%83%CE%BB%CE%AC%CF%82

***Στα όρια του μύθου έχει υπάρχει μια ρήση του Κεμάλ δωσ’ μου τον Έλληνα στρατιώτη με Τούρκο στρατηγό και θα κατακτήσω τον κόσμο

****Γραμμή οχυρών Μεταξά,ο οποίος δίκαια πίστευε ότι από κει κινδύνευε η χώρα σε τυχόν τριπλή επίθεση Αλβανία(Ιταλοί)-Γιουγκοσλαβία -Βουλγαρία(γερμανόφιλοι).

Αν σε ενοχλεί η σημαία στα χέρια του φασίστα, μην την σκίζεις, πάρ’την και κράτα την εσύ!

Ένα μεσημέρι του καλοκαιριού του 2004, έφευγα από το Γενικό Νοσοκομείο Γεώργιος Γεννηματάς για να επιστρέψω στο σπίτι μου. Την ημέρα εκείνη τα μέσα μαζικής μεταφοράς είχαν απεργία, οπότε πέρασα απέναντι και περίμενα για ταξί. Για καλή μου τύχη, ένα ταξί με έναν επιβάτη σταμάτησε και κάθισα στο πίσω κάθισμα.

Πριν το ταξί ξεκινήσει, δυο ακόμα άνθρωποι –ένας αξιωματικός και μια υπαξιωματικός του Στρατού που περίμεναν έξω από το Πεντάγωνο- παρακάλεσαν να μπουν στο ταξί.

Φυσικά, κανείς μας δεν είχε αντίρρηση, αφού είναι γνωστό πως, τις ημέρες που απεργούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς, τον ρόλο αυτό τον παίζουν τα ταξί. Έκατσα πίσω από τον οδηγό και επιβιβάστηκαν και αυτοί.

Ο οδηγός του ταξί είχε μια διαβολεμένη διάθεση για κουβέντα, η οποία φούντωσε από την παρουσία των δυο στρατιωτικών.

Από τις πρώτες φράσεις του έγινε φανερό πως ήταν οπαδός της Νέας Δημοκρατίας. Ήταν μια εποχή που, όταν έμπαινες σε ταξί, ήταν να σαν να έμπαινες στα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας. Βέβαια, μετά την χρεοκοπία και τις ατελείωτες ώρες αναμονής για επιβάτη στις πιάτσες, οι οδηγοί ταξί έχουν μια πιο επαναστατική διάθεση.

Ο οδηγός του ταξί αποθέωνε την νεοεκλεγμένη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και έβριζε το ΠΑΣΟΚ. Πολύ θα ήθελα να ήξερα τι έχει να πει σήμερα. Μάλλον θα ψηφίζει Χρυσή Αυγή.

Μιλούσε ακατάπαυστα και εκθείαζε τον Σπήλιο Σπηλιωτόπουλο, τον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας. Υποστήριζε πως τον γνώριζε προσωπικά και πως ήταν σπουδαίος άνθρωπος και πατριώτης. Δεν του απαντούσε κανείς μας. Εγώ προσωπικά δεν είχα καμία διάθεση για συζήτηση. Με απασχολούσαν τα δικά μου προβλήματα.

Ο οδηγός του ταξί, απτόητος, άρχισε να ρίχνει εθνικοπατριωτικές κορώνες, με την ελπίδα να συγκινήσει τουλάχιστον τους δυο στρατιωτικούς. Τζίφος.

Και τότε άρχισε να μιλάει για τα Ίμια. Για την «προδοσία» του Κώστα Σημίτη, για το ΠΑΣΟΚ που πρόδωσε την πατρίδα, για τον πατριώτη Καραμανλή που θα βούλιαζε τα τουρκικά πλοία και για «τα παλικάρια μας που χάθηκαν».

Επειδή κανείς μας δεν του απαντούσε, είχε αποφασίσει πως είμαστε όλοι πασόκοι του κερατά. Δεν του περνούσε καν από το μυαλό πως μπορεί να ήμασταν κουρασμένοι άνθρωποι που θέλουν μόνο να πάνε στα σπίτια τους.

Η βελόνα είχε κολλήσει στα Ίμια, την προδοσία, τις σημαίες και τα ηρωικά παλικάρια μας που σκοτώθηκαν. Είχε πάθει ντελίριο. Έκανε και ζέστη εκείνη την ημέρα.

Αφού βεβαιώθηκα πως ήμουν κοντά στον προορισμό μου, αποφάσισα να μιλήσω:

«Κοιτάξτε, επειδή εγώ είμαι ΠΑΣΟΚ και δεν γουστάρω τα έθνη και τις πατρίδες, μήπως θα μπορούσατε να μου θυμίσετε τα ονόματα των τριών αξιωματικών που σκοτώθηκαν στα Ίμια;».

Σιωπή. Έβλεπα το πρόσωπό του στον καθρέφτη. Ήταν κατακόκκινος. Ήταν έτοιμος να κάνει μπαμ.

«Τι σημασία έχει αυτό;» «Ε, πώς δεν έχει; Αφού είστε πατριώτης και λέτε πόσο σας πείραξαν τα Ίμια, θα πρέπει τουλάχιστον να θυμάστε τα ονόματα των αξιωματικών που σκοτώθηκαν κάνοντας το καθήκον τους» «Δεν τα θυμάμαι τώρα!» «Θα σας τα θυμίσω εγώ: Γιαλοψός, Καραθανάσης, Βλαχάκος»

Είχε γίνει μπαρούτι. Αν είχε όπλο, θα με πυροβολούσε. Δεν είχε. Πάντως, έβγαλε τον σκασμό. Επιτέλους.

Λίγο μετά, κατέβηκα στο ύψος της Πύλης του Αδριανού. Οι δυο στρατιωτικοί κατέβηκαν για να μπορέσω να βγω από το ταξί. Ο αξιωματικός –με τον οποίο δεν είχα ανταλλάξει ούτε μια κουβέντα- μου έσφιξε δυνατά το χέρι και μου χαμογέλασε.

Υπάρχει κάτι που δεν κατάλαβα ποτέ με τους Έλληνες αξιωματικούς που σκοτώθηκαν από την πτώση του ελικοπτέρου στα Ίμια.

Αυτό που δεν κατάλαβα ποτέ είναι πώς και γιατί τους «χαρίσαμε» στους ακροδεξιούς.

Είναι πραγματικά ακατανόητη η στάση μεγάλου μέρους του κόσμου της Αριστεράς απέναντι στους νεκρούς των Ιμίων. Λες και οι τρεις Έλληνες αξιωματικοί ήταν φασίστες. Δεν ήταν. Ήταν τρεις Έλληνες στρατιωτικοί που σκοτώθηκαν ενώ τηρούσαν τον όρκο τους. Όχι σε ξένο έδαφος. Δεν βρίσκονταν σε κάποια επιθετική αποστολή σε ξένη χώρα. Ήταν εντός της ελληνικής επικράτειας. Εκτελούσαν διαταγές και υπερασπίζονταν τη χώρα τους.

Μπορώ να καταλάβω την απέχθεια για τους αστυνομικούς• στην πλειοψηφία τους είναι σκυλιά του συστήματος, στρέφονται εναντίον των πολιτών και καθημερινά πληροφορούμαστε πως υπάρχουν βασανιστές και επίορκοι αστυνομικοί.

Αλλά για τους στρατιωτικούς γιατί; Ακόμα κι αν πιστεύεις στην παγκόσμια ειρήνη και διαφωνείς με την ύπαρξη στρατών, αν έχεις έστω και ελάχιστη γνώση της πρόσφατης ιστορίας, ξέρεις πως, ρεαλιστικά, δεν μπορεί σήμερα μια χώρα σαν την Ελλάδα να μην έχει στρατό.

Άλλωστε, οι τρεις Έλληνες που σκοτώθηκαν στα Ίμια, ήταν αξιωματικοί του Πολεμικού Ναυτικού. Δεν ήταν καν καραβανάδες. Το Πολεμικό Ναυτικό είναι παραδοσιακά δημοκρατικό.

Το επιχείρημα πως οι ακροδεξιοί έκαναν σημαία τους τα Ίμια δεν μπορεί να σε κάνει να αδιαφορήσεις ή να απαρνηθείς τους νεκρούς αξιωματικούς.

Οι τρεις αξιωματικοί δεν είχαν καμία σχέση με τα πολιτικά παιχνίδια της ελληνικής κυβέρνησης εκείνη την εποχή.

Σε επίπεδο προσώπων, πολλοί ακροδεξιοί –μέσα στη θολούρα τους- θαυμάζουν και τον Τσε Γκεβάρα. Είναι αυτός λόγος για να τον απαρνηθούμε;

Αν αύριο οι ακροδεξιοί ανακαλύψουν πως ο Άρης Βελουχιώτης ήταν πατριώτης –γιατί ήταν- και τον κάνουν λάβαρο, θα πρέπει οι αριστεροί να τον αποκηρύξουν;

Αντιλαμβάνομαι πως υπάρχει μια τεράστια σύγχυση που δεν επιτρέπει σε κάποιους να αντιληφθούν τη διαφορά του εθνικιστή από τον πατριώτη. Είναι σαν να μην μπορείς να ξεχωρίσεις τον Γεώργιο Παπαδόπουλο από τον Γεώργιο Καραϊσκάκη.

Όσο υπάρχει αυτή η σύγχυση, οι Έλληνες θα είναι μονίμως μέσα στη διχόνοια.

Οι άνθρωποι αγαπούν την πατρίδα τους. Πάντα θα την αγαπούν. Σε όλο τον κόσμο. Άλλο πατρίδα, άλλο έθνος. Άλλο πατρίδα, άλλο έθνος-κράτος.

Αν σε ενοχλεί η σημαία στα χέρια του φασίστα, μην την σκίζεις. Να πας να του την πάρεις. Και να την κρατήσεις εσύ. Γιατί η δική σου πατρίδα δεν μισεί τις πατρίδες των άλλων. Μην του τη χαρίζεις.

Δεν έχω καμία διάθεση να κάνω αναλύσεις για πατρίδες και έθνη.

Θα θυμίσω μόνο πως οι αντάρτες του ΕΛΑΣ τραγουδούσαν «θέλουμε λεύτερη εμείς πατρίδα και πανανθρώπινη τη λευτεριά».

Και σκοτώνονταν γι’ αυτό. Μόνο γι’ αυτό. Ούτε για μισθό, ούτε για διορισμό στο δημόσιο, ούτε επειδή περίμεναν κάποια άλλη υλική ανταμοιβή.

Όποιος δεν αναγνωρίζει την αξία αυτών που χάνονται την ώρα του καθήκοντος στην πατρίδα, ας σεβαστεί τουλάχιστον το γεγονός πως οι ζωές των δικών τους ανθρώπων –σε αντίθεση με τις δικές μας- θα έχουν πάντα μια μεγάλη ανοιχτή πληγή.

Νομίζω πως αυτό μπορούμε όλοι να το καταλάβουμε.

Χριστόδουλος Καραθανάσης, Παναγιώτης Βλαχάκος, Έκτορας Γιαλοψός. Άξιοι.

pitsirikos.net

ΥΓ https://nicktheseaman.wordpress.com/2012/09/19/%CF%8C%CF%81%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82/